Απόψεις

Ένα εργασιακό δεν φτάνει…

Του Σπύρου Μουρελάτου

«Αντιδεξιό» μέτωπο και άλλες ιστορίες συριζαικής τρέλας

Ας είμαστε επιεικείς…δεν είναι απλή υπόθεση να ανασκουμπωθείς έχοντας υποστεί δύο ευρείες εκλογικές ήττες, ούτε έχει ανακαλυφθεί ακόμη το blueprint για το πόσο μπορεί να διαρκέσει το recovery period.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ ο λόγος, που δύο χρόνια μετά τις απανωτές πανωλεθρίες του 2019, βλέπει τη Νέα Δημοκρατία να…ξεμακραίνει, δημοσκοπικά τουλάχιστον, αν και κλήθηκε να διαχειριστεί δύο σοβαρότατες κρίσεις, τον κορονοιό και τα Ελληνοτουρκικά, ικανή η κάθε μία ξεχωριστά να «γονατίσει» ακόμη και τις πλέον συμπαγείς πλειοψηφίες.

Ως εκ τούτου η παρατεταμένη δημοσκοπική και πολιτική ανομβρία της Κουμουνδούρου δεν μπορεί να αποδίδεται πλέον στο…σοκ της απώλειας της εξουσίας, αλλά προφανώς φανερώνει και μία πολύ πιο επικίνδυνη..συμπτωματολογία: υπαρξιακού χαρακτήρα αγκυλώσεις και ξεκάθαρη κρίση στρατηγικού προσανατολισμού.

Και μπορεί συγκυρίες, όπως το εργασιακό νομοσχέδιο να επιφέρουν μία επίπλαστη ηρεμία στο εσωτερικό του κόμματος καμουφλάροντας την γκρίνια και τις αποκλίνουσες προσεγγίσεις. Επιχειρώντας, δε, να πείσει άπαντες για τον ηγεμονικό της αντιπολιτευτικό ρόλο, η ηγεσία του κόμματος διακηρύττει πως είναι έτοιμη να ηγηθεί ενός «αντιδεξιού» μετώπου με απώτερο στόχο την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη στις επόμενες εκλογές.

Ποιοι όμως μπορεί να είναι οι παραλήπτες μιας τέτοιας πρόσκλησης; Ο πασοκογενής πυρήνας στελεχών, από την δεξαμενή του οποίου ανέσυρε προ ημερών ο Τσίπρας τον Συμεών Κεδίκογλου; Ή το ΜεΡΑ25 του κακήν κακώς εκδιωχθέντος από τον ΣΥΡΙΖΑ μετά το αλήστου μνήμης δημοψήφισμα του 2015, Γιάνη Βαρουφάκη. Γιατί και οι δύο κομματάκι δύσκολο…

Εν όσω ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει καθηλωμένος σε ποσοστά…Ευρωεκλογών του Μαίου του 2019, ο Τσίπρας μοιάζει εγκλωβισμένος ανάμεσα στον φαινομενικό μονόδρομο της μετατόπισης του κόμματος προς το Κέντρο, και των υπερασπιστών της ορθόδοξης εκδοχής του πρώιμου ΣΥΡΙΖΑ, του 3%.

Το χάσμα μοιάζει προς το παρόν αγεφύρωτο και η υπόθεση Συμεών Κεδίκογλου δεν…. για την ψυχροπολεμική ατμόσφαιρα στο εσωτερικό του κόμματος.

Η κίνηση Τσίπρα μοιάζει με τροχιοδεικτική βολή, καθώς εκτιμάται ότι προλειαίνει το έδαφος για ένα νέο κύμα προσχωρήσεων από την πασοκική δεξαμενή, πρωτοβουλία, πάντως, που δε συνέλαβε…κοιμώμενη την εσωκομματική αντιπολίτευση.

Το γάντι ανέλαβε να σηκώσει ένα εξέχων στέλεχος του λεγόμενου κομματικού ιερατείου, ο Νίκος Φίλης. Μάλιστα υπό την ιδιότητα του τομεάρχη Παιδείας, ο κ. Φίλης πιθανώς να διείδε πίσω από τη μετεγγραφή του πρώην Υφυπουργού Παιδείας των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ μία δρομολογούμενη μετατόπιση της θέσης του κόμματος προς διαλλακτικότερες εκδοχές εν όψει και της κατάθεσης του νομοσχεδίου για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και της ριζικής αναδιοργάνωσης του Πανεπιστημιακού χάρτη ανά την επικράτεια.

Προκειμένου να κάψει όλες αυτές τις σχεδόν βλάσφημες για τον ΣΥΡΙΖΑ ροπές της ηγεσίας Τσίπρα, ο κ. Φίλης δεν αρκέστηκε να βάλει ευθέως κατά του Κεδίκογλου και κατά όλων όσων αυτός αντιπροσωπεύει. Αντιπροτείνοντας μία προγραμματικού χαρακτήρα σύγκλιση με τον Γιανη Βαρουφάκη, στόχευσε να ακυρώσει μία στρατηγικού χαρακτήρα επιλογή της ηγεσίας του κόμματος.

Και όλα αυτά, λίγες ημέρες ύστερα από ακόμη ένα «τυφλό» εσωκομματικό χτύπημα με δράστη αυτήν την φορά τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο και πρώην γραμματέα, Πάνο Σκουρλέτη, ο οποίος σε άρθρο του με τίτλο «Μία χαμένη διετία» ψέγει κατ ουσίαν τον Τσίπρα για την διαφαινόμενη «πασοκοποίηση» του ΣΥΡΙΖΑ.

Ηθικόν δίδαγμα: ένα εργασιακό δεν φτάνει για να γιατρέψει τις χαίνουσες εσωκομματικές πληγές του ΣΥΡΙΖΑ. Και όσο ο Τσίπρας θα επιχειρεί να…συνωστίζει υπό την ίδια πολιτική στέγη πασοκογενείς και συμπαθούντες του Κουφοντίνα, τόσο ο Μητσοτάκης θα επελαύνει χωρίς αντίπαλο στο χώρο του Κέντρου, επεκτείνοντας την comfort zone του ιδίου και της Νέας Δημοκρατίας.

Πηγή: afteroffice

Related posts

Υπουργείο Παιδείας: Χωρίς αλλαγές το νομοσχέδιο για την πρόσβαση στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση

admin

Η διπλωματική υποκρισία, όπλο του Ερντογάν

editor

Τα Rafale αλλάζουν τις ισορροπίες στο Αιγαίο

editor